Deep Ecology Network

“Iedereen die aan de rand komt en niet wegkijkt, weet wat het betekent als het leven zijn vanzelfsprekendheid verliest” (Oegema, 2011) In de gesjeesde wereld om ons heen lijkt de tussenruimte soms niet te mogen bestaan. Als het oude niet meer past willen we graag direct iets anders, van de ene baan in de andere, van het ene project naar het volgende, alsof vernieuwing betekent dat je alleen maar een nieuwe vorm hoeft te kiezen. Het nieuwe wordt gepresenteerd als een doorbraak, als de oplossing, als iets groots. Maar wie goed kijkt, ziet dat er vaak weinig verandert. Er is geen echte transformatie. De buitenkant wordt anders gedecoreerd, terwijl van binnen dezelfde patronen blijven bestaan. Het ego neemt het woord, terwijl de ziel zich juist verder terugtrekt. Werkelijke vernieuwing ontstaat niet door iets nieuws te verzinnen maar door het oude werkelijk te laten uiteenvallen. Het was lange tijd een raadsel wat daar in die cocon gebeurde maar met behulp van DNA technieken en MRI scans lukt het steeds beter om het geheim van de metamorfose van vlinders te ontrafelen. En het mooie is dat wij daarvan veel kunnen leren als het gaat om transformatie en het ontstaan van een werkelijk nieuwe vorm.

Midwinter. Leven dat stilvalt, niet verdwenen, maar ver. In holen, in bodem, in terugkomen. Het rust in keien, in kiemen, in koren. Wachtend tot het lied op de wind hun vergeten namen zingt. Ik verbleef op de laatste boerderij, waarachter alleen nog maar natuur was. Heidevelden, moerassen, duingras en een eindeloze hemel. Ik hoorde de wind, het ruisen van het gras, de vleugels van brandganzen die boven me vlogen. In de verte hoorde ik de branding, als een langzame ademhaling.

Vooral nu, in dit seizoen, is timing cruciaal in de natuur. Zaden hebben een briljant gevoel voor timing. Ze wachten op het juiste moment om te ontkiemen. Na de ontwikkeling gaat het zaad eerst een rustperiode in onder invloed van hormonen. Deze fase heet kiemrust en zorgt ervoor dat het zaad niet aan de plant ontkiemt en dus in de winter doodgaat of bevriest. kiemrust; is dat geen mooie ondertitel voor de winter? Mogen we onze plannen, onze zaden, onze ideeën nog even laten rusten in de stille duisternis van de aarde. Mogen we nog even blijven geloven in de magie van de nacht. In het vertrouwen dat de kieming later inderdaad zal plaatsvinden, maar dat er nu iets anders nodig is.

Ken je hem nog? She Goes Nana… de top 40-hit uit 1993 van de Belgische band The Radios – met de prachtige zin: colors will keep on turning. Het is een liedje over een heel bijzondere vrouw, maar als je het mij vraagt kan het net zo goed over moeder aarde gaan. “She shines like a rainbow, moves like a river…” Het is dit liedje dat spontaan in mij opkomt als ik in het bos ben en me afvraag hoe dit seizoen een invloed op mij heeft. ‘Colors will keep on turning’ geldt ook wel een beetje voor mijn innerlijke leven op dit moment. Het lijkt nog niet echt stabiel te willen worden binnenin mij. Ik ben rusteloos maar ook moe. Zo nu en dan heb ik uitbarstingen van energie en ga ik als een bezetene oude troep opruimen. Maar ik kijk ook ietwat weemoedig terug op de zomer, en misschien zelfs nog wel op de lente. Is het allemaal alweer voorbij?